A skoro jesteśmy przy literaturze, to ja już zastanawiam się nad tym, co będę czytać w wakacje. A przeczytam „Samotność Sonii i Sunny'ego” Kiran Desai, bo od pierwszej strony tej monumentalnej (800+ stron) książki zanurzamy się w świecie kontrastów między kulturą Stanów Zjednoczonych i Indii, przeskakując między konwencjami rodzinnej sagi, romansu i wielkiej obyczajowej powieści. Międzynarodowa popularność Desai („Brzemię rzeczy utraconych” z 2006 roku nagrodzone Bookerem) jakoś nie dotknęła polskich czytelników, ale niech się to zmieni. 

Desai będę czytał, a więcej poleceń w newsletterze, do którego oczywiście zapraszam, bo kocham Facebooka i Instagrama, ale jeszcze bardziej kocham maile! Mam ich nieodczytanych 20 tysięcy i ta liczba wciąż rośnie.

Przechodząc do spraw monumentalnych – w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej otworzyła się spektakularna wystawa pokazująca, jak wbrew stereotypowi surrealizm angażował się w politykę i jak polityka bezlitośnie angażowała się w sztukę. Od brunatnych napaści na paryskie pokazy surrealistów, przez przedwojenną listę surrealistów zdegenerowanych, po powojenne losy twórców takich jak Themersonowie czy Żarnowerówna, dla których surrealizm nigdy nie był ucieczką od rzeczywistości. Wielkoskalowa i ambitna wystawa powinna podobać tym, którzy a) kochają malarstwo, b) kochają narzekać, że w muzeach tylko same nowe rzeczy. Czy przemówi do publiczności? Mam nadzieję. Czy przemówi nam do rozsądku? Oby skuteczniej niż wystawa „Nigdy więcej wojen” z 2019 roku!

I taki to był tydzień w kulturze.